Kayıp ruhlar var etrafımda, her gün ama her gün kendini adeta gözlerimin içine sokan. Hayatın girdabına bırakmış kendini ve tutunabileceği tek dalı kalmamış.

Kayıp ruhlar... O girdabın içinde bir sağa, bir sola savruluyorlar. Ne istediğini, neyi sevdiğini, bazen ne söylediğini bile bilmeden yaşayıp gidiyorlar. 

Sanıyorlar ki herkes onlar gibi. Sanıryorlar ki herkes kaybolmuş.

Onları sarsabilmeyi, kendilerine getirebilmeyi öyle isterdim ki...

Denedim elbet, denedim fakat kaybolmuş olmanın rahatlığı onlara daha çekici geldi.