Nerede olduğumu bilmiyordum ilk başta. Uçuyordum sanki sonsuz bir beyazlığın içinde. Sonrasında bulutların arasında olduğumu farkettim ve ardından aralandı bulutlar. Uçuyordum. Öyle kanat çırpmak değildi benimkisi süzülüyordum sadece, yönüm aşağısıydı.

Bulutlar aralandıkça aşağıda, çok aşağıda yemyeşil bir yer dikkatimi çekti. Yaklaştıkça farkettim ki kocaman bir ağaçtı bu. Sonsuzluğa uzanan dallara sahip, o güne dek görmediğim bir yeşil tonunda ve ulu bir ağaç. Süzülerek inmeye devam ettim. Ona yaklaştıkça büyüklüğü beni daha büyük şaşkınlığa uğratıyordu. Nihayet çıplak ayaklarım yumuşacık çimlere kavuştuğunda karşımda tarifi mümkün olmayan büyüklükte bir ağaç gövdesiyle karşı karşıyaydım.

Ona doğru yürümeye başladığımda bedenimin bilincine vardım. Çimenler ayaklarımı gıdıklıyor, tenimi varla yok arası bir esinti yalayıp geçiyordu. Çıplaktım fakat çıplaklık normaldi.

Tüm bunları idrak etmeye çalışırken anlam veremediğim sesler duymaya başlamıştım. Bir telaş hissettiriyordu bu sesler bana. Yapılması gereken çok iş varken bunun için çok az zaman olduğu hissi doğuyordu içime. Merakla ilerliyordum. O kocaman gövde gittikçe daha da büyüyordu.

Önüme çıkan dalların arasından geçerken bir hareketlilik çarpıyordu gözüme. Ufak tefek birileri koşuşturup duruyordu sanki. Tüylü, ufak yaratıklar mı demeliydim? Şaşkınlıktan donup kaldığım yerdeydim. Gördüklerim yaratık değil hayvanlardı. O kocaman ağacın gövdesinin çevresini dolanan tahtadan bir masa görüyordum. Bu masanın, ağacın gövdesinde kalan tarafında onlarca küçük hayvan oturmuş bir şeyler yazıyor, konuşuyor bir iş yetiştirmeye çalışıyorlardı. Kunduzlar, sincaplar, fareler, tilkiler, kurtlar ve daha nicesi anlayabileceğim şekilde konuşuyorlardı!

Ne kadar sürdü bilmem ama uzun bir süre onları öylece izledim sonra yürümeye devam ettim. Doğa sanki renklerin farklı bir tonuna bürünmüştü ve ben fantastik bir dünyaya adım atmış gibi haldeydim. Etrafımdaki çiçeklere dokunduğumda kıkırdamalar duyuyor, uçan kuşların ardında pırıltılar görüyordum. 

Bu muhteşem dünyada gezerken uyandım ya da kim bilir belki de sadece bu kadarını hatırlıyorum. Günlerce etkisinden çıkamamış o ağaca bir isim verememiş hiçbir ağaca benzetememiştim. Sonra taşındım. Evimin tam karşısında koskocaman bir salkım söğüt var. Bu yazılar da onun manzarasına karşı yazılıyor. Onu evden ilk gördüğümde "Seninle ne sohbetler edeceğiz kim bilir?" demiştim ona. Birkaç gündür ise rüyamdaki o ağacın bu ağaç olduğunu düşünmeye başladım. Bana işareti her ne ise aldım kabul ettim.

Buraya taşınmak en büyük hayallerimden birinin gerçekleşmesi demekti. O ağaç beni çok mutlu eden fantastik bir dünyanın giriş kapısı gibiydi rüyamda ve şimdi bu ağaç bana mucizelerimi müjdeliyor gibi. O halde oldu, oldu, oldu!

Reiki'yle, Theta Healing'le ve bundan sonra yoluma çıkacak ve beni aydınlatacak, bana beni hatırlatacak her kadim bilgiyle buluşmak dileğiyle. Mucizelerim için hazırım 🤗

Bu gece daha çok yıldız var gökyüzünde ya da bana daha çoğu görünüyor.

Bu gece farklı bir kokusu var rüzgarın ve farklı hışırdıyor yaprakları o ağacın.

Bu gece farklı diğer gecelerden,

Bir haber var cebinde,

mucizelerden bir müjde...

Reiki gibi şifa tekniklerini merak edenlerin, ilgilenenlerin hatta uygulayanların sayısı gün geçtikçe artıyor ve inanın bu gelişimi büyük bir sevinçle izliyorum. Duymuşsunuzdur muhtemelen aydınlanma, uyanma çağı başladı. Dünya büyük bir hızla farklı bir seviyeye geçiyor ve bunda bu uygulanan şifa tekniklerinin payı çok fazla. Kimi insanlar zaten uyanmış olarak geliyorlar dünyaya kimileri ise doğarken unuttuklarını hatırlama peşindeler.

Ben de unutulanları hatırlamaya çalışanların içerisindeyim. Özümüzde evrene, evrenin işleyişine, düzene, ruha, her şeye dair tüm bilgileri bilen ama doğum esnasında tüm bunları unutmayı seçen bireyleriz. 

Ben de yapım gereği (akrep burcu olduğumdan) gizi, sırlarla dolu olanı, bilinmeyeni bilmeye uğraşan biriyim. Uzun süre içimdeki boşluğu başka şeylerle doldurmaya çalışıp dolduramayanlardanım. Kendi çapımda araştırmalarla da bir yere gelemeyince yoluma çıkan Yeliz'le ilk Reiki eğitimine gitme cesaretini kazanmış biriyim. Canım ruh ailemden en yol gösterici ruhu olarak seçmişim onu bu hayat için. İyi ki varsın bir kere daha.

Şifa tekniklerinin birçoğuyla ülkemiz yeni yeni tanışmaya başlamış olsa da çoğunun tarihi çok eski aslında. Reiki de bunlardan sadece biri. Diğerlerine göre belki bir adım daha öne geçebilmiş olmasının nedeni bir kere inisiye olduğunuzda "reiki enerjisi" ile ölene dek çalışıyor olabileceğiniz olabilir. 

Burada bir parantez açıp inisiyasyon ne demek onu açalım. 

İnisiyasyon; bireyin, spiritüel gelişimi için, 'spiritüel tesir'i alıp aktarabilen bir üstadın kontrolü altında, bir düzen, disiplin içinde ve bir metoda dayalı olarak bir yola girmesi, o kanala, intibak etmesi, uyumlanması ve o yolculuktaki eğitimi şeklinde tanımlanabilir. İnisiyasyon sözcüğünün kökeni, Latincede "bir yere girme, iştirak etme, katılma, kabul edilme, başlama" anlamındaki "initium" sözcüğüdür. (İsmail Bülbül- Reiki, İlahi Aydınlanma kitabından alıntıdır)

Yani, her teknikte uygulayıcı olabilmek için eğitmenlerden, masterlardan, üstadlardan ya da o teknikte hangi isimle adlandırılıyorlarsa onlar tarafından inisiye edilmeden o tekniği uygulayamıyoruz. Ben Reiki tekniğinde birinci ve ikinci aşama inisiyasyonunu Sibel Kökeş'ten aldım ve Ankara'da Reiki alacak olanlara kendisini tavsiye ediyorum. 

İnisiyasyonun bir diğer önemli noktası da doğru inisiyasyonu alabilmektir. Maalesef günümüzde masterlar çok büyük gruplara, kimi zaman kişilerle hiç temasta bulunmadan inisiyasyon yapmaktadır. Bu uygulamanın doğru olmadığını düşündüğümü söylemek zorundayım. İnisiye edilen kişi ile masterı hocamın tabiriyle 'gümüş bir iple bağlanır' ve artık Reiki ile ilgili her sorunda ona danışabileceksinizdir. Bu yüzden birebir eğitimi tercih ettiğimi illa bir grup çalışması olacaksa bu eğitimin de 5 kişi sınırını aşmaması gerektiğini söylemeliyim.

Bir sonraki yazıda ilk Reiki inisiyemi, neler yaşadığımı, neler gördüğümü yazayım. Böylece Reiki'ye de giriş yapmış oluruz.

Sevgiyle kalın 💜  

Son günler hep acı içinde,

Son günler kan, vahşet, kavga...

Son günler bana eskileri hatırlatıyor,

Eski günler keşke hiç dönmese.

                                                            

                                                             Sinem

Hislerimi nasıl anlatmam gerektiğini hiç bilemesem de, günlerdir elim klavyeye değemese de artık birkaç bir şey paylaşmanın zamanı sanıyorum. Gördüklerim bana ailemin anlattığı eski günleri görsel olarak anlatıyor adeta ve korkuyorum. Kimsenin kimseye saygısının kalmadığı, insanlığın yok olduğu günlere adım adım gidiyoruz.