Hera'm birkaç ay sonra 3 yaşına basacak ve biz birbirimize daha ilk günden öyle bağlıyız ki tarif etmem olanaksız. Uzun zamandır aklımda olan bir konu hakkında yazmak istedim bu kez. Eğer evinize bir hayvan alacaksanız, kedi-köpek-kuş ya da başka bir tür siz seçin, onu asla ama asla bırakmayacağınıza emin olduğunuz an alın daha önce değil.

Herkese Hera'dan selam var :) Biz bu sabah yürüyüşümüzü farklı bir güzergahta yapalım dedik, Anıtkabir etrafındaki yola çıktık. Tasmamızı çözdük, her yeni kokuyu özellikle durup kokladık, inceledik ve yolumuza devam ettik. Yepyeni arkadaşlar edindik taaa  ki karşı kaldırımdaki Pascal bizi görüp yola fırlayana kadar her şey çok güzeldi.

10 Şubat tontik Hera'mın 1. yaş günüydü. Ben de araştırdım ve ağzına layık bir pasta yaptım. Zaten ne verirsen hapır hupur yiyen yavru kuşum, pastasını, daha resim çekerken yalamaya başladı :)

Birçoğunuzun bildiği gibi dün akşam Ankara lapa lapa kara bir kez daha kavuştu. Kızımın karla ilk tanışması, teması ise bu sabah oldu. Sabırsızlıkla beklediğim bu karşılaşma anı, beklediğim gibi bol hoplamalı zıplamalı, kızımın şaşkın bakışlarıyla dolu oldu.

Yaa aslında köpek demek içimden gelmiyor ama köpek işte nasıl anlatabilirdim ki başka? Benim içinse kendi karakterine sahip, her zaman ilgi ve sevgi bekleyen, ne zaman ne şebeklik yapacağı belli olmayan, ortada yemek varsa bütün akan suları durduran, listeyi bir türlü sonlandıramayacağım, Totom, Tontikim, Sümüklü Burnum, Çapaklı Gözüm, Heram :)
Ve bunlarda kızımla son zamanlarda yaptıklarımız;

Yukarıda gördüğünüz zat-ı muhteremle, canım kızım Hera'yla, dün sonunda kavuştuk. Dışarıda gezerken birbirimizi üzmeyelim diye 3 haftalık bir eğitime katılmıştı kendisi. Eğitmen amcasıyla pek kaynaşmışlar, pek anlaşmışlar o yapınca kuzu gibi yapıyor her komutu benimki. Yürü, duuurr, bekle, yavaş, yat, daha neler neler öğrenmiş. Tasmayı ben alınca eski kıvırtmalar, ı-ıhh canım istemiyorlar falan yaptı tabii. Eğitmen amca sessiz olma sert ve net söyle komutları deyince ben de sert ve net olmak zorunda kaldım haliyle. Benimki beni öyle görünce önce bir şaşalama, sonra noldu yaaa sana şeklinde bir pısma yaşadı ama orada bir sözümü dinlettim ki anlatamam :) Yat! deyince ayağımın dibine yattı kızım anında, o derece.
Eee sonra ne mi oldu? eve geldik :) Öyle hasret, öyle mutluluk, öyle sevgi doluyduk kii akşam yürüyüşümüzde muhteşem bir olaya imzamızı attık haliyle.

Bizim kızın denizi ilk kez gördüğü anı sizlerle paylaşmıştım. Patilerimizi sokmaktan öteye gidememiştik maalesef. Bu seferse 'babamın' da katkılarıyla kızım Karadeniz'le tanıştı.
Kucağıma alıp çok ileriye gitmeden bıraktım denize ve Hera can havliyle yüze yüze kumsala çıktı. Kumlarda, gerek patileri yandıkça, gerekse kumların havalanmasından hoşlanarak koştu, oynadı, zıpladı durdu. Biraz rahatlayınca bir daha kucakladım ve tekrar girmeyi denedik.

Nereden başlasam, nasıl anlatsam hiç bilemiyorum doğrusu. Bir yerlerden başlayayım değil mi? Biliyorsunuz biz Hera'yla taaa Ankaralar'dan uçakla Samsun'a geldik. Kafesin içinde korktuk, eve alışmamız uzun sürdü derken bugün de kızımla, bayramda kalacağı köpek pansiyonunu görmeye gittik. Aslında böyle şeyler yaşanabileceğini az çok tahmin ediyordum ...
Ailem biz gelmeden önce Hera'yı bırakabileceğimiz bir pansiyon arayışlarına başlamışlardı. Birkaç isim de bulmuşlardı hatta. Gelince yerlerine bakarız deyip isimleri bir kenara kaldırmıştık. Cuma günü pansiyonun sahibi olan Cengizhan Bey'in veteriner kliniğine gidip görüştük. Fiyatı uygun buldum bir de Çobanlı Köyü'nde bir çiftlikte baktıklarını öğrenince keyfim iyice yerine geldi. Oraya bırakmaya karar verdik. Samsun'da köpeğini bırakacak yer arayanlar için Atakum'daki Hayat Veteriner Kliniğinin pansiyonuna bırakacağımı da söylemek isterim.

Ankara'dan Samsun'a giderken hiç bir zaman uçak seyahatini tercih etmezdim. Hem yolun çok uzun olmadığını düşünüyorum hem de yolda etrafı izlemek bana hep eğlenceli gelir. Bu kez Hera'yla geleceğimiz için uçakla gelmek zorunda kaldım. Baştan söyleyeyim; dönüş yolculuğumuz haricinde, zorunda kalmazsam, Hera'ya bir daha asla uçak yolculuğu yaptırmam. Hem o çok korktu, hem de benim aklım onda kaldı.

Bugün tam 5 aylık olan kızım Hera'dan bahsetmek istiyorum sizlere. Çok sevdiğim için aldığım ve bakımından sadece internette ki araştırmalarım kadar haberdar olduğum bir konuydu. Maalesef çok da yararlı ve doğru bilgilere ulaşamadığımı belirtmek isterim. İşte tam da bu yüzden kızımla yaşadıklarımızı sizlerle paylaşmak istiyorum. Ailelerine yeni bir birey eklemek isteyen herkese ne kadar faydalı olabilirsem o kadar iyi.

31 Mayıs'tan bugüne 11 gün geçmiş hala direniş devam ediyor ama sizi anlamayacağız diyenler de inatlarını sürdürüyor. Günlerdir sosyal medyayı hiç takip etmediğim kadar takip ettim ve hiç olmadığım kadar aktif oldum. Ne de olsa haber ulaştırma işi bizlere düşmüştü. Yaşananlar hepimizde çeşitli şoklar, şaşkınlıklar, umut, sevinç, hüzün, çok çeşitli duygular hissettirdi. Bazı markaların aslında ne için, kimin için çalıştıklarını öğrendik. Bazı markaların halka yardım için neler yapabileceğini gördük. İnsanların para için neler yapabileceğini, bu kapasitelerinin ne kadar da büyük olduğunu gördük. Büyük hayal kırıklıklarının yanında büyük umutlar da yaşadım kendi adıma. Bu büyük grubu bir araya getirebilecek, her birine hitap edebilecek bir siyasi oluşumun ortaya çıkmasını dileyerek günlerden sonra yazacağım ilk postuma geçmek istiyorum.